Food and Beverage Blog

Πόσοι ξέρετε τις άγνωστες ιστορίες πίσω από τις διάσημες μάρκες;

Όπως θα έχει καταλάβει όποιος διαβάζει συχνά τη σελίδα αυτή, είμαστε όλοι μας λάτρεις της ιστορίας πίσω από το εμφανές. Μας αρέσει η "ιστορία" πίσω από τη συνταγή του φαγητού, του cocktail, του κάθε πράγματος. Έτσι κάθε φορά που πέφτει μπροστά μας κάτι τέτοιο, το αναπαράγουμε.

gnosta-onomata-agnostes-istories-woman-reading-the-book

Εντυπωσιαστήκαμε πραγματικά όταν έφτασε στα χέρια μας το βιβλίο "Γνωστά Ονόματα Άγνωστες Ιστορίες 1" το οποίο περιέχει έναν πραγματικό πλούτο από πληροφορίες για το πως ξεκίνησαν, τα γνωστά brands που όλοι ξέρουμε σήμερα. 

Μια τέτοια ιστορία θα μοιραστούμε σήμερα από το συγκεκριμένο βιβλίo
Η προσπάθεια ενός φοιτητή να συγκεντρώσει χρήματα για να πληρώσει τα δίδακτρά του, οδήγησε στην ίδρυση μίας πιτσαρίας, η οποία κάποια στιγμή θα εξελισσόταν σε µία από τις κορυφαίες του κλάδου

Το επιχειρηματικό πνεύμα του ιδρυτή αλλά και η αντοχή του στις αναποδιές που συνάντησε στο δρόμο του τον κατέστησαν «βασιλιά της πίτσας».

Tom-Monaghan

Ο Τόµας Μόναγκαν, που έχασε στα πέντε του χρόνια τον πατέρα του, πέρασε το  µεγαλύτερο µέρος της παιδικής του ηλικίας σε ιδρύµατα, καθώς η µητέρα του αδυνατούσε να τον συντηρήσει. Το 1960, στα 17 του χρόνια, αγόρασε µαζί µε τον αδερφό του, µε 500 δανεικά δολάρια, µία μικρή πιτσαρία, την Dominick’s Pizza, στην περιοχή Υψηλάντη στο Μίσιγκαν. 

Το μόνο που ήθελα ήταν να καλύψω τα έξοδα για τις σπουδές μου, εκμυστηρεύτηκε αρκετά αργότερα, όμως, όταν διαπίστωσα ότι το μαγαζί ‘’έμπαινε μέσα’’ τότε αντιλήφθηκα ότι η αρχιτεκτονική είχε τελειώσει για εμένα.

Με σκληρή δουλειά, συχνά µέχρι και 100 ώρες την εβδομάδα, και έχοντας µμετατρέψει το μαγαζί σε υπνοδωμάτιο, ο Μόναγκαν, που είχε καταφέρει να φτιάχνει μια πίτσα-γίγας σε 11 μόλις δευτερόλεπτα, θα έχτιζε σιγά σιγά τον επιχειρηματικό του μύθο και θα ξέφευγε για πάντα από τη φτώχια και τη ντροπή που βίωνε για τα κουρελιασμένα του ρούχα.

Μια πορεία ανόδου χωρίς όρια
Τα πέντε πρώτα χρόνια ήταν αρκετά δύσκολα, καθώς οι οικονομικές δυσκολίες και τα χρέη έπνιγαν τον νεαρό επιχειρηματία, που στο μεταξύ είχε εξαγοράσει το μερίδιο του αδερφού του, ανταλλάσσοντάς το µε το αυτοκίνητό του. 

dominos-car

Το 1965 κατάφερε και άνοιξε άλλα δύο καταστήματα, πάντα κοντά σε κολέγια (πάγια αρχή του ήταν να διεισδύει σε πόλεις που διέθεταν έντονο φοιτητικό στοιχείο – υπολογίστηκε ότι στα μέσα της δεκαετίας του ’80 άνοιγαν τρία τέτοια καταστήματα τη  μέρα), μετονοµάζοντας την επιχείρηση σε «Domino’s»

Την ίδια εποχή υιοθετήθηκε το σήμα µε τις τρεις τελείες, που συμβόλιζε τα τρία καταστήματα µε τα οποία ξεκίνησε – η ιδέα να προστίθεται μία τελεία για κάθε νέο κατάστημα εγκαταλείφθηκε σύντομα λόγω της ταχύτατης ανάπτυξης της εταιρείας. 

Ωστόσο, δεν επιθυμούσε να είναι απλώς ένας ακόμη παρασκευαστής πίτσας. Διενήργησε λοιπόν μια άτυπη καταναλωτική έρευνα για να διαπιστώσει ότι οι καταναλωτές επιθυμούσαν την πίτσα να παραδίδεται στο σπίτι τους. Οπως και έγινε.

Ο Μόναγκαν αναζήτησε τρόπους, που τον βοήθησαν να συντομεύσει το χρόνο από την παραγγελία μέχρι την παράδοση της πίτσας. Εφηύρε μάλιστα ένα αεροστεγές κουτί που θα επέτρεπε τη μεταφορά παραπάνω από μίας πίτσας κάθε φορά, καθώς αυτές θα στοιβάζονταν η μία πάνω στην άλλη χωρίς να αλλοιώνεται το σχήμα και διατηρώντας τη θερμοκρασία τους. 

Οι πωλήσεις άρχισαν να αυξάνονται, παρακινώντας τον να ανοίξει ένα ακόμη κατάστημα, κοντά στο µμεγαλύτερο πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, υποσχόμενος παράδοση εντός 30 λεπτών ή αλλιώς δωρεάν (αργότερα το αντικατέστησε µε τρία δολάρια έκπτωση). 

dominos-founder

Η επιτυχία ήταν τόσο μεγάλη, που τον έκανε να επεκταθεί µέσω franchise, εκπαιδεύοντας ο ίδιος τους πρώτους συνεργάτες. Για τον ίδιο, η επένδυση στο ανθρώπινο δυναμικό ήταν εξέχουσας σημασίας. Η επιμόρφωση των υπαλλήλων κατέστη πάγια πρακτική της Domino’s, με τους νεοπροσληφθέντες να περνούν από ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα επιμόρφωσης, καθώς και με την καθιέρωση της πολιτικής εκ των έσω κάλυψης κενών θέσεων.


Τα αλλεπάλληλα χτυπήματα 
Τα κέρδη ακολουθούσαν ανοδική πορεία ως το 1968, οπότε μια φωτιά στα κεντρικά της εταιρείας προξένησε mεγάλες ζημιές. Τα χρήματα που έλαβε ο Μόναγκαν από την ασφάλεια ήταν ελάχιστα σχετικά µε το μέγεθος της ζημιάς και έτσι η εταιρεία οπισθοδρόμησε ξανά. Αν και οι πωλήσεις αυξήθηκαν τα επόμενα δύο χρόνια, τα χρέη τον έπνιξαν, αναγκάζοντας τον να αναθέσει τη διοίκηση της εταιρείας στις τράπεζες από τις οποίες είχε δανειστεί. 

Η κατάσταση όμως δεν άλλαξε. Μετά από 10 μήνες, η εταιρεία, που εξακολουθούσε να βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος, πέρασε ξανά στα χέρια του ιδρυτή της. Ο Μόναγκαν δεν έχασε το κουράγιο του και άρχισε να επισκέπτεται τα καταστήματα και να μιλάει µε μάνατζερ και προσωπικό, προκειμένου να τους τονίσει την ανάγκη για απλότητα και ταχύτητα

Το επόμενο χτύπημα ήρθε το 1974 και είχε να κάνει µε τη μήνυση που υποβλήθηκε από άλλη εταιρεία που ισχυριζόταν ότι είχε κατοχυρώσει το όνομα «Domino» από το 1900. Πολλοί συνεργάτες, τότε, αναγκάστηκαν να τον εγκαταλείψουν, όμως ο Μόναγκαν ήξερε ότι µε 100 καταστήματα και µε ένα όνομα γνωστό και καθιερωμένο η οποιαδήποτε αλλαγή του ονόματος θα ισοδυναμούσε µε καταστροφή. 

pizza

Η ανάκαμψη δεν άργησε
Τελικά, µε τη βοήθεια της συζύγου του και αρκετών φίλων και συνεργατών γλίτωσε τα χειρότερα και κατάφερε να επαναφέρει την επιχείρηση σε θετική τροχιά.
Το 1988, η Domino’s Pizza (ο όρος pizza απομακρύνθηκε από το λογότυπο το 2012 λόγω της διάθεσης και άλλων προϊόντων πέρα από την πίτσα) αναγκάστηκε να αποσύρει την υπόσχεση για παράδοση εντός 30 λεπτών εξαιτίας πολλών ατυχημάτων και θανάτων, που προκλήθηκαν από διανομείς που έτρεχαν για να παραδώσουν την πίτσα μέσα στα συγκεκριμένα χρονικά όρια. 

Οι πωλήσεις παρέμειναν στάσιμες για αρκετά χρόνια κυρίως λόγω της απώλειας του ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος της ταχύτητας, αλλά και επειδή ο κόσμος επιθυμούσε κάτι διαφορετικό. Ο «βασιλιάς της πίτσας», για µία ακόμη φορά, έπιασε το σφυγμό της αγοράς και έβγαλε νέα προϊόντα όπως την πίτσα µε λεπτή κρούστα, τα breadsticks, τα buffalo wings κ.ά., τα οποία αποδείχτηκαν πραγματικό χρυσωρυχείο.

Ο βαθύτατα θρησκευόμενος και συντηρητικός, πολυεκατομμυριούχος Τόµας Μόναγκαν αποσύρθηκε το 1998, από τα εταιρικά δρώμενα πουλώντας τις μετοχές του έναντι ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων, οπότε ασχολήθηκε µε φιλανθρωπίες αλλά και με την ίδρυση, το 2012, μιας θεματικής αλυσίδας εστιατορίων.

Βλέπουμε λοιπόν τη μαγεία που βρίσκεται στο να γνωρίζει κανείς την ιστορία πίσω από ένα λογότυπο, τα δάκρυα πίσω από την αίγλη, την προσήλωση στο όραμα ενώ όλα γύρω καταρρέουν. Ο καθένας μπορεί να πάρει ένα μήνυμα από μια τέτοια ιστορία και να το εφαρμόσει στο δικό του start-up plan. 

Τέτοιες ιστορίες υπάρχουν πολλές μέσα στο βιβλίο του "δικού μας" Ιωάννη Πρωτοπαπαδάκη με τίτλο "Γνωστά Ονόματα Άγνωστες Ιστορίες 1" το οποίο έφτασε στην Δ' έκδοση και από όπου δανειστήκαμε το απόσπασμα.

Previous Post Next Post

Τοποθέτηση προϊόντος